Vyf dae, duisende stories en ’n nuwe manier om na Parys te kyk
Wanneer iemand terugkeer van ’n reis, is dit gewoonlik die foto’s wat eerste gewys word. Met die Crater Camino was dit anders.
Voordat ek een foto gesien het, het ek na die stories geluister.
Ek het saam met Sanci wat die Crater Camino oor die afgelope twee jaar help ontwikkel het en vandag die ervaring aan my vertel, gaan sit. Soos sy my deur elke dag van die Camino geneem het, het ek besef hierdie is nie net ’n staproete nie. Dit is ’n ervaring wat mense anders na Parys laat kyk.
Vanjaar, waarin Parys sy 150ste bestaansjaar vier, het die Crater Camino ook sy eerste treë gegee. Hoewel die twee mylpale toevallig saamval, vertel hulle albei dieselfde verhaal, naamlik dat hierdie deel van Suid-Afrika nog soveel het om te ontdek.
Wat Sanci my vertel het, is dat dit nooit net oor die kilometers gegaan het toe hulle die Camino begin beplan het nie. Elke dag moes ’n storie vertel. Elke oornagplek moes ’n ervaring wees. Elke draai in die roete moes besoekers iets wys wat hulle nie sommer op hul eie sou ontdek nie.
Die reis begin by Stonehenge met ’n inleidende sessie deur Graeme Addison. Vir ongeveer ’n uur neem hy jou terug na ’n tyd toe ’n meteoriet die aarde getref het en een van die merkwaardigste geologiese gebiede ter wêreld gevorm het. Skielik kry elke rif, elke rotsformasie en elke heuwel nuwe betekenis.
Van daar af stap die groep saam tot by Leeuwkop Quarry, waar die geologie waarvan hulle pas gehoor het, letterlik onder hul voete lê.
Die eerste aand eindig by Wild Olive Retreat. Volgens Sanci is dit een van daardie plekke waar tyd stadiger beweeg. Tuine vol blomme, ’n rustige wandeling, ’n sonsondergang oor die koepel en ’n tafel waar vreemdelinge teen die einde van die aand soos ou vriende gesels.
Op die tweede dag verander die landskap weer.
Die roete volg die rivier, beweeg deur plase en lei na plekke wat min mense ooit sal raakloop. ’n Klein kerkie met sitplek vir agt mense, ’n werkende traporreltjie, ou Boeregrafte en klipmure wat al dekades lank deel van die landskap is. Dit is die soort plekke waarvoor daar nie groot padtekens bestaan nie. Jy ontdek dit net omdat die Crater Camino se roete die onbekende plekke besoek.
Toe ek vir Sanci vra watter deel van die Camino mense die meeste verras, het sy nie eers gehuiwer nie.
“Die dag op die rivier.”
Vir vier uur roei die groep rustig op die Vaalrivier. Geen gejaag nie. Geen verkeer nie. Net water, voëls, indrukwekkende kranse en die geleentheid om die Vredefortkoepel vanuit ’n heeltemal ander hoek te beleef.
Ná ’n middag by Sunnyside River Lodge wag die grootste uitdaging nog.
Die vierde dag word beskryf as die dag wat respek afdwing. Steil klimwerk, rotse, tegniese gedeeltes en selfs ’n leer wat oor ’n hoë heining help. Dit is nie ’n gemaklike wandeling nie, maar juis daarom voel die uitsigte soveel meer spesiaal.
Later die middag ry die groep na een van die hoogste punte van die koepel vir ’n sundowner. Volgens Sanci is dit dikwels die oomblik wanneer almal stil raak. Party uitsigte het eenvoudig nie woorde nodig nie.
Teen die vyfde dag begin die einde nader kom. Nog ’n paar kilometer, nog ’n paar asemrowende uitsigte en uiteindelik die gevoel dat iets besonders voltooi is. Ná middagete word die groep terug na Stonehenge geneem, maar die gesprekke oor die afgelope vyf dae hou nog lank aan.
Toe ons onderhoud tot ’n einde kom, was daar een gedagte wat by my vasgesteek het.
Die Crater Camino gaan nie net oor stap nie.
Dit gaan oor mense wat hul liefde vir hierdie wêrelderfenisgebied wil deel.
Dit gaan oor geskiedenis wat onder jou voete lê.
Dit gaan oor plekke wat jy andersins sou verbyry.
En dit gaan oor die mense wat hul harte daarin uitgestort het om hierdie ervaring vir ander moontlik te maak.
Dalk is dit juis wat die Crater Camino so besonders maak. Jy voltooi nie net
’n vyfdagstap nie. Jy vertrek met ’n dieper waardering vir die Vredefortkoepel, vir Parys en vir die stories wat hierdie landskap al vir miljoene jare bewaar.
